Eergisteren had ik een feedback gesprek met Els.
Els is de coördinator van de jazzafdeling van het conservatorium Antwerpen.
Els is stiekem ook Wonder Woman.
Dat zit zo:
De jazzafdeling moet ge u voorstellen als een zootje wispelturige studenten met compleet verschillende achtergronden, leeftijden, mogelijkheden, karakters en interesses, sommigen met een duidelijk idee van waar ze naartoe willen als muzikant, anderen nog in het duister tastend.
De een smijt zich vollenbak in de bebop, de ander richt zich op het muziekonderwijs, nog iemand anders is gebeten door elektronische muziek, of droomt van - stel je voor - muziektheater! Joske wil liever Louiske als hoofdvakdocent, Jeannine wil graag comboles met haar vaste band, Marcel moet regelmatig eens aan een deadline herinnerd worden, Eufrazie zou last minute toch nog van project willen wisselen omdat dat andere haar nog net iets meer interesseert, Gaston kan nooit op donderdagen omdat hij dan moet werken, Fons was uit het oog verloren dat hij dat vak moet volgen, Germaine weet het allemaal even niet meer, …
Maar gelukkig is daar Els.
Els neemt ons allemaal liefdevol onder haar vleugels.
Als een rots in de branding waakt ze over het welbevinden van elke student.
Meer nog: ze houdt constant de vinger aan de pols over wat er leeft bij de studenten, om de inhoud en organisatie van vakken en projecten nog meer te doen beantwoorden aan onze wensen en noden.
Voor mij als werkende student waren die 5 jaren aan het conservatorium een voortdurende puzzel en bij momenten ook een struggle om job en studie gecombineerd te krijgen.
En zonder overdrijven kan ik zeggen: zonder de goede zorgen van Wonder Woman had ik deze rit nooit kunnen uitzitten.
Merci Els, ge zijt goud waard!
