Wie er al ooit iets gelijkaardigs heeft gezien, vraagt onze regisseur Koen aan de met tieners gevulde schouwburg. Meteen schieten enkele handen de hoogte in. Andere handen blijven wat aarzelend halverwege hangen. En in sommige komt compleet géén beweging.En wat ze ervan vonden. Heeft iemand een idee wat de betekenis is van de kisten in het verhaal. En vinden ze het zingen een meerwaarde of net niet.

En speel je dan ook basgitaar?Een regelmatig weerkerende vraag aan contrabassisten.(Ik zou zelfs durven zeggen: een verdienstelijke bronzen medaille na “daar moet je zeker een grote auto voor hebben” en “was dwarsfluit niet handiger geweest?”)

Ik hou van de stilte na het feest.Wanneer de laatste genodigde naar huis is vertrokken en de rust wederkeert, en je met een vreemd soort ontzag (en misschien zelfs een vleugje misplaatste trots) grinnikend de ravage overschouwt die is achtergebleven na de doortocht van de storm. Om dan met een moederlijke berusting de opruim aan te vatten, onderwijl mijmerend over wat net voorbij is.

Het moet 2004 of 2005 geweest zijn, toen ik Grigory Sokolov voor het eerst zag optreden.‘t Was in Bozar, en hij speelde enkel Bach en Chopin.Geen bombastische Rachmaninov voor deze bescheiden Rus/Spanjaard*, geen virtuoze Liszt, nee, enkel Bach en Chopin.Daarmee palmde hij de hele Bozar in.Van mijn sokken geblazen was ik.Wat een poëzie, wat een vertelkracht!Mijn handen konden niet ophouden met applaudisseren, als waren ze door de meester zelve gehypnotiseerd, samen met de handen van de 2000 andere luisteraars.Negen (!) bisnummers later stapte ik lichtjes zwevend de koele Brusselse nacht in. 

Vanavond is het feest.

Het peperkoeken meisje heeft gisteren haar eerste stapjes op de wereld gezet!Niet zonder obstakels: door een geniepig virusje dat bij onze drummer was binnengeslopen moesten de voorstellingen van afgelopen weekend helaas uitgesteld worden.Maar op mijn eindexamen gisteren kon ik gelukkig rekenen op de peperkoeken klanken van vervanger Jonas Boutsen, voortaan in mijn herinneringen geboekstaafd als “De Reddende Engel”.

Eergisteren had ik een feedback gesprek met Els.Els is de coördinator van de jazzafdeling van het conservatorium Antwerpen.Els is stiekem ook Wonder Woman.

Ken je dat soort memes over “what society thinks I do” en “what I actually do”?

Bloed, zweet en... koffie. Veeeeeel koffie!Maar hier is ie dan,de trailer van Peperkoek!...

"If you are the smartest person in the room, then you are in the wrong room", zo luidt het gezegde.En dat geldt natuurlijk ook voor muzikanten.Vandaag had ik dan toch in ieder geval “the right room” gekozen.Wat een muzikanten! En wat een actrice!Ik voelde me als een kind in een pretpark.Het is een zegen om je in het leven te kunnen omringen met mensen die je inspireren.En zo heerlijk om Peperkoek beetje bij beetje vorm te zien krijgen!

In het magische jaar 2000 - ik was toen 17 - schreef ik me in aan het conservatorium van Brussel voor klassieke piano. Exact 17 jaar later vatte ik het zotte plan op om terug te gaan studeren.Jazzcontrabas deze keer, aan het conservatorium van Antwerpen,Intussen zijn we bijna 5 jaar verder. Eind maart leg ik mijn eindexamen af met mijn muziektheater project Peperkoek. 

“De glühwein heeft het gehaald van de cultuur.”De nieuwe corona-maatregelen slaan bij de cultuursector in als een bom.Doen we er nog wel toe?Voor onze eigen cultuurminister duidelijk niet.Al moet ik toegeven: ook ik kan mij soms de vraag stellen of het er eigenlijk wel toe doet waar ik mee bezig ben.Wanneer ik mijzelf vergelijk met verplegers, kinderverzorgsters, psychologen, virologen, straathoekwerkers, … noem maar op.Wat zij verwezenlijken, is dat maatschappelijk niet oneindig relevanter dan gewoon hier en daar wat mooie muziekskes gaan spelen? Zij dragen zorg voor de maatschappij, voor onze medemens, en zetten zichzelf daarbij opzij.Terwijl wij muzikanten vooral met onszelf bezig zijn, zoveel dat we zelfs een eigen website menen nodig te hebben of - godbetert -  een blog over onszelf durven schrijven!

De tekst voor Peperkoek heb ik zelf geschreven.Dat was niet de eerste keer.Ook voor mijn vorige voorstelling, Pannonica, kroop ik zelf in de pen.Maar bij Pannonica was het anders.Dat was een biografie, over Pannonica Rothschild.Een excentrieke madam, met een onwaarschijnlijk boeiend leven.Ik moest niks verzinnen, de straffe anekdotes lagen voor het rapen.Een luxesituatie, de tekst schreef zichzelf.Bij Peperkoek begon ik from scratch, en dat had ik toch wat onderschat.

Op zondag 20 maart brengen we Peperkoek in Theater Het Klokhuis in Antwerpen.Het Klokhuis is een heel gezellige plek, goed verborgen in een smalle straat achter de Sint-Jacobskerk, waar we ook al 2 keer ontvangen werden met Pannonica.Voor de voorjaarsbrochure moest ik onlangs een tekstje en een affiche van Peperkoek doorsturen.Ja lap… een affiche, daar had ik natuurlijk nog helemaal niet bij stilgestaan!Aangezien de voorstelling gaat over een peperkoeken meisje zag ik in mijn hoofd het beeld van een klein meisje met een dromerige blik, in een veel te grote wereld.Het geluk wil dat mijn jongste metekindje Fien de mooiste en meest dromerige ogen heeft die je je kan voorstellen!Dus hielden we twee weken geleden een fotoshoot bij haar thuis.Iedereen kan foto’s trekken, maar dat dat niet zomaar van iedereen een fotograaf maakt werd mij al snel duidelijk.Het bleek aartsmoeilijk te zijn om die dromerigheid in een foto te vangen. Gelukkig was mijn fotomodel een toonbeeld van geduld.Na enkele experimenten binnen in huis trokken we de tuin in, waar ze onversaagd de ijskoude en doornatte herfstbladeren te lijf ging, en nog eens, en nog eens… tot ik er eindelijk in slaagde om een mooi beeld vast te leggen.Het werd een beeld zonder dromerige ogen, maar vervuld van levensvreugde en speelsheid.En aangezien Peperkoek een soort ode is aan het leven, en aan het kind dat in elk van ons huist, kon ik me geen treffendere affiche wensen!

Vandaag hebben we voor de tweede keer gerepeteerd voor Peperkoek.Peperkoek is een muziektheatervoorstelling die ik zelf geschreven heb.Dat vind ik toch wel spannend.Allemaal eigen teksten en eigen muziek.Dus wanneer ik onderweg ben naar de repetitie voel ik me stiekem een ietsieprietsie nerveus.Maar gelukkig ben ik slim geweest.Ik heb namelijk een topteam rond mij verzameld!Een topteam dat werkelijk álles goed doet klinken!Zelfs mijn allereerste bescheiden pogingen tot eigen composities.Gezegend voel ik mij, terwijl ik thuis met een koffietje nog een beetje zit na te genieten.