Ken je dat soort memes over “what society thinks I do” en “what I actually do”?
Het leven van muzikanten speelt zich af op een podium, in de spotlight. Waar we datgene mogen doen waar we het meest van houden, om er dan ook nog eens voor beloond te worden met een warm applaus.
Waw! Zalig, toch?
Maar daarnaast hebben muzikanten ook een soort “schaduwleven”, een leven dat zich afspeelt in de studeerkamer (want dat instrument speelt niet vanzelf), in het repetitiekot (want een band word je niet vanzelf), en… aan de computer (want die optredens fixen zich - helaas pindakaas - ook niet vanzelf).
Repertoire uitzoeken, arrangementen maken, repeteren, rondmailen en -bellen naar organisatoren en zalen, blijven mailen en bellen (ook wel gekend als “stalken”) tot er iemand toehapt, een setlist opstellen voor het optreden, nog wat extra studeren en repeteren, worstelen met zelftwijfel en zelfkritiek, nummers schrappen en andere toevoegen, arrangementen aanpassen en opnieuw repeteren, blijven sleutelen en bijvijlen, intussen praktische afspraken maken met organisatoren en medemuzikanten, zorgen voor een affiche en een tekstje, facebook volstorten met promo in de hoop dat er wat volk komt opdagen,...
De hele reutemeteut!
Op een onbewaakt moment (bij voorkeur op donkergrijze winterdagen in periodes met weinig optredens) durf ik me wel eens de vraag stellen: voor wie, voor wat?
Voor die appel en dat ei?
Voor de eigen eer en glorie?
En toch, en toch.
Gisteren mochten we nog eens.
We speelden met Dukebox in het gezellige Cultuurcafé in Hoboken.
Daar werden we hartelijk ontvangen, met lekker eten (altijd fijn!) en een hartverwarmend enthousiasme.
Voor Jill en mij was het bovendien een spannende avond, want als voorprogramma van Dukebox brachten we een mini try-out van enkele muziekjes uit ons duo-repertoire.
Het moment dat het dan muisstil wordt in de zaal en iedereen ademloos zit te luisteren,
het moment dat je voelt dat je jezelf nog net dat klein beetje overstijgt,
het moment dat je het publiek mee kunt nemen in die magie, efkes weg van de wereld,
het moment dat er alleen nog muziek is,
en wij enkel dienaars zijn die deze muziek aan het publiek mogen doorgeven...
Op dát moment weet ik weer: o ja, hiervoor doen we het!
Merci Jill, Samuel en Damián, voor de muziek, en voor de vriendschap!
En merci publiek, het was heerlijk dat jullie er waren om dit moment met ons te delen!
