Het peperkoeken meisje heeft gisteren haar eerste stapjes op de wereld gezet!
Niet zonder obstakels: door een geniepig virusje dat bij onze drummer was binnengeslopen moesten de voorstellingen van afgelopen weekend helaas uitgesteld worden.
Maar op mijn eindexamen gisteren kon ik gelukkig rekenen op de peperkoeken klanken van vervanger Jonas Boutsen, voortaan in mijn herinneringen geboekstaafd als “De Reddende Engel”.
Examens afleggen is gewoonlijk niet mijn favoriete bezigheid, maar deze keer was ik na 3 noten al uit het oog verloren dat het een examen was. Zo fijn was het om dit muziektheater samen met mijn dreamteam eindelijk voor publiek te kunnen brengen!
Alleen… was er 1 grote afwezige.
Mijn lieve papa, van wie we enkele weken geleden onverwacht afscheid moesten nemen, hoe graag had ik hem erbij gehad gisteren! En hoe hard zou hij ervan genoten hebben om zijn jongste dochter daar zo te zien staan!
Hij zou vast en zeker de tranen in de ogen gehad hebben, als ze al niet ongeremd over zijn wangen rolden.
Achteraf zou hij klaargestaan hebben met lofbetuigingen, en natuurlijk ook met een paar puntjes van kritiek, zo was hij wel.
Papa’tje, die fles cava hebben we na het examen zonder jou moeten kraken, maar dat muziekvirus waarmee je ons van kleins af aan besmet hebt, dat blijft mijn trouwe metgezel voor de rest van mijn leven ❤
