In het magische jaar 2000 - ik was toen 17 - schreef ik me in aan het conservatorium van Brussel voor klassieke piano.
Exact 17 jaar later vatte ik het zotte plan op om terug te gaan studeren.
Jazzcontrabas deze keer, aan het conservatorium van Antwerpen,
Intussen zijn we bijna 5 jaar verder.
Eind maart leg ik mijn eindexamen af met mijn muziektheater project Peperkoek.
Of ik me dan niet stokoud voel tussen al dat jong gespuis op het conservatorium, vragen mijn vrienden me van tijd tot tijd.
Wel integendeel eigenlijk.
Iets nieuws leren voelt als de beste verjongingskuur.
Ik kan het iedereen aanraden!
De voorbije 5 jaren waren dan ook een fantastisch avontuur, dat me ontzettend gevoed en geïnspireerd heeft, als muzikant en als mens.
Er is een nieuwe wereld opengegaan, en er zijn ongelooflijk mooie mensen op mijn pad gekomen die ik nog lang wil koesteren.
En hoewel mijn agenda het nu niet meer toelaat om mij met evenveel geestdrift in het studentenleven te storten als weleer, heb ik me vanaf de eerste dag aanvaard gevoeld tussen al die jonkies.
Op muziek staat dan ook geen leeftijd.
En… studenten blijven studenten natuurlijk.
Ok, er zijn uiteraard wel wat dingen veranderd in al die jaren.
Wat vroeger cool was is nu nice, mopkes heten intussen memes, en e-mail blijkt alweer wat passé.
Maar voor de rest zie ik niet zoveel verschil met 17 jaar geleden.
Dus nee, ik voel me helemaal niet oud tussen mijn medestudenten.
Wat zegt u?
Of zij het daar wel mee eens zijn?
Ach, laten we daar maar niet dieper op ingaan😉
