LaWeit

Ik hou van de stilte na het feest.
Wanneer de laatste genodigde naar huis is vertrokken en de rust wederkeert, en je met een vreemd soort ontzag (en misschien zelfs een vleugje misplaatste trots) grinnikend de ravage overschouwt die is achtergebleven na de doortocht van de storm.
Om dan met een moederlijke berusting de opruim aan te vatten, onderwijl mijmerend over wat net voorbij is.

De vierde keer was het al dat Stefan en ik gisteren LaWeit organiseerden, een concert in onze living, voor een 40-tal genodigden.
Ook deze editie weer vier bijzonder mooie optredens. 
Heerlijk toch, dat deze fijne muzikanten tot bij ons willen komen om hun muziek met ons te delen!
Veel hebben we niet te bieden in ruil, enkel een grote ketel homemade soep, met liefde gemaakt, en verse pistolekes van den bakker. En bovenal: een warm en dankbaar publiek. (Dat op zijn beurt weer zorgt voor een tafel vol lekkers.)
Maar LaWeit biedt een veilige haven om iets uit te proberen, of het nu een generale repetitie is voor een nieuw project, een try-out van nieuw repertoire, experimenten met nieuwe klanken die uit duistere kelders naar boven kruipen en voor het eerst het daglicht zien, of gewoon enkele muzikanten die zin hebben om voor de gelegenheid eens samen te spelen en die in de namiddag bijeenkomen om een paar nummers voor te bereiden.
Voor het publiek is het een muzikale ontdekkingstocht, een degustatie-menu in vier gangen. 
En tussen die gangen door is het mooi om zien hoe mensen elkaar ontmoeten. Oude bekenden verheugen zich in het blije weerzien, nieuwe contacten worden gelegd.
Muziek brengt mensen samen en het is haast tastbaar hoeveel deugd dit doet.
Bij het afscheid doen de vele glunderende blikken vermoeden dat iedereen met een zonnig hartje huiswaarts keert.